Pagina 3

gewoon. En als ik huil, wordt het veel erger voor haar, toch? Want een verdrietige moeder, is gewoon afschuwelijk. Dat weet ik maar al te goed.
Dus ik vertrek. En ik zwaai. Een glimlach op mijn gezicht maar vanbinnen ga ik kapot.

Ik heb zo’n hekel aan mezelf, daar in mijn auto onderweg naar Schiphol. Ik, die zich zo voorgenomen had altijd naar de gevoelens van mijn kinderen te luisteren, rij gewoon weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *